Fudbal piše groteske. Ispod fotografije „građanina“ Rodrija sa štakama, nakon pregleda na Ortopedskoj klinici u Barseloni, može stajati potpis da se predsednik FIFA, Đani Infantino, sastao sa glavnim planetarnim emiterima oko prenosa proširenog (!) Svetskog klupskog prvenstva.
Aristotelova izreka kaže da je sve u meri. Kreatori kalendara fudbalskih takmičenja zaboravili su na tu drevnu mudrost. Novitet je Svetsko klupsko prvenstvo sa 32 kluba od kojih 12 iz Evrope, šest južnoameričkih, četiri iz Azije, Afrike i Severne i Centralne Amerike te jedan iz Okeanije. Prvenstvo će se održati od 15. juna do 13. jula 2025. u Sjedinjenim Državama. Inicijalna kapisla za njegovo održavanje nađena je, izgleda, među stranicama ugovora koji je NBA na 11 godina potpisao sa ESPN/ABC, NBCU i Amazon Prime Video vrednog 76 milijardi dolara. Glavni adut FIFA bio je Apple, ali on se početkom godine povukao iz pregovora. I ostali potencijalni emiteri nisu pokazali očekivanu finansijsku zainteresovanost. Uostalom, Mančester junajted, Arsenal, Liverpul, Barselona, Milan i još neki velikani nisu na spisku učesnika. I Đani Infantino je krenuo u akciju.
Rodri je bio glavni kandidat za „Zlatnu loptu“, priznanje FIFA za fudbalera godine. U premijerligašku sezonu sa Mančester sitijem praktično je uleteo nakon osvajanja EURO 2024. sa selekcijom Španije. Njegovi prednji ukršteni ligamenti su pocepani. Da li će i fudbalski kalendar jednog dana doživeti istu sudbinu?
Danas bi i Aristotel u ovoj fudbalskoj situaciji pao na kolena kao Rodri protiv Arsenala. Neumerenost svake vrste, prebukiranost, trka za novcem postali su karakteristike savremenog fudbala.
Ono što se nikako ne sme smetnuti s uma jeste to da evropski fudbal ima svoje suvo zlato: UEFA Ligu šampiona. Najkvalitetnije svetsko klupsko takmičenja. Njegova vrednost i snaga se ogleda u direktnoj konekciji sa nacionalnim šampionatima. Kakav plasman ostvaruješ u kontinuitetu, u domaćoj ligi, takav ćeš imati koeficijent kao ulaznu kartu u evropska takmičenja.
„Građanin“ Rodri je još pre nego što je doživeo tešku povredu, zbog koje će možda pazirati duže od pola godine, upozoravao na opasnost od zgusnustog rasporeda, sa ponekad i više od 70 mečeva što klupskih što reprezentativnih u sezoni, kao i konstantne provere granica izdržljivosti njegovih kolega. Prvi put iz sindikata fudbalera stiže ozbiljna pretnja štrajkom kao rešenje za humanizacijom kalendara takmičenja. Menadžer Mančester sitija, Pep Gvardiola, prenosi iz svlačionice: Igrači su spremni da se odreknu dela zarade, a da se smanji broj mečeva.
Glas su podigli i nacionalne lige i klubovi. Njima su potrebna jaka i zanimljiva takmičenja. A njih nema sa igračima koji su stalno u eksperminetu prebacivanja psiho-fizičkog limita. Za ilustraciju su naveli početak ovogodišnje sezone u Premijer ligi: odmorni Erling Haland (Norveška) je leteo terenom i rešetao mreže, dok je umorni Fil Foden (učestvovao sa Engleskom na Evropskom prvenstvu) bio daleko od gola, ideje, zapravo daleko od sebe iz većeg dela prethodne sezone. Aranžiranje novih, sve dužih i sve napornijih takmičenja klubovi smatraju uvlačenjem ruke u njihov džep. Pogotovo, što oni snose glavni rizik u ovoj proizvodnji zabave i profita.
Za kraj bih naveo ono što je zapisao Paulo Koeljo: “Moraš se privići na malo tuge u životu. Nećeš znati šta je prava sreća, ako je ne budeš imao sa čime uporediti”
A fudbal je baš etalon, mera za poređenje.
Lep i kad se čeka!
